ไม่มีประเด็นอะไรที่จะเหมาะสมกับหนังมนุษย์หมาป่ามากไปกว่าประเด็นจิตวิทยา Oedipus complex ( ทฤษฎีของ ฟรอยด์ ที่ว่าเด็กชายอยากเป็นแฟนแม่ และอิจฉาพ่อ ส่วนในเด็กหญิงก็กลับกัน ) นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมคนจึงพูดถึงเทคนิคการกลายร่างในหนังแวร์วูลฟ์อย่าง An American Werewolf in London ปี 1981 แต่กลับไม่ค่อยพูดถึงเนื้อเรื่องกัน

The Wolfman เล่นกับปมอีดิปัสอย่างจริงจังและค่อนข้างเปี่ยมลูกล่อลูกชน ผมคิดว่าจุดนี้เองที่ทำให้หนังคนหมาป่าเรื่องนี้น่าดูและเมื่อมารวมกับฉากการกลาย ร่างซึ่งว่าไปแล้วก็เป็นสิ่งที่ควรจะมีไว้ นั่นน่าจะทำให้หนังเรื่องนี้เหมาะแก่การจะดูซ้ำอีกสักรอบเป็นอย่างน้อย แต่ในช่วงคลี่คลายปมปัญหาที่ใช้ฉากแอ็คชั่นเป็น เครื่องมือ หนังกลับเนือยลงไป ก็อาจเป็นเพราะความโฉ่งฉ่างดังกล่าวได้ไปทำลายบรรยากาศที่เน้นอารมณ์สยองขวัญมากกว่าแฟนตาซี หรือแอ็คชั่นฮีโร่ที่หนัง อุตส่าห์ทำได้เข้าขั้นมาตลอดทั้งเรื่อง นำไปสู่คำถามที่น่าหาคำตอบร่วมกันว่า มีทางเป็นไปได้ไหมที่หนังมนุษย์หมาป่าเรื่องต่อไป จะหาทางจบได้น่าจดจำมาก ขึ้นไปกว่านี้ ( เพราะอย่างที่บอกตอนต้น ประเด็นปมอิดีปัสนั้นเหมาะสมยิ่งแล้วกับหนังมนุษย์หมาป่า )

มาว่ากันถึงฉากโหมกระพืออารมณ์ หนังมีฉากไล่ล่าอยู่สองฉาก ฉากแรกแสดงให้เห็นความโหดเหี้ยมแบบถึงลูกถึงคนของแวร์วูลฟ์ได้ดี มันเคลื่อนที่เร็ว ไร้สุ้ม เสียง ไม่ปราณี รู้ซึ้งถึงสัญชาตญาณแห่งสัตว์ ( ซึ่งเป็นอสูร ) ของมัน ฉากนี้ยังเป็นต้นเค้าของอารมณ์ดราม่าที่ตัวเอกต้องสู้กับจิตราคะที่เพิ่มพูนขึ้นมาของตนใน ภายหลัง ฉากไล่ล่าที่สองนับว่าสร้างจังหวะได้ดีทีเดียว โดยเฉพาะกับการกลายร่างท่ามกลางกลุ่มผู้จับจ้องจำนวนมาก ที่ถือเป็นไฮไลท์ของหนังได้เลย ในส่วน ของเมคอัพ ซึ่งเป็นการหลอมรวมระหว่างการแต่งหน้าจริงและใช้ซีจีเข้าเสริม ถือว่าออกแบบได้มีเสน่ห์แถม เบนนิซิโอ เดล โตโร ก็ยังอุตส่าห์สามารถโชว์แวว ตาผ่านเมคอัพหนาเตอะได้อย่างน่ายกย่องอีกด้วย

ส่วนเกินและไม่จำเป็นก็มีอยู่บ้าง เช่น ฮิวโก้ วีฟวิง ในบทสารวัตรสก็อตแลนด์ยาร์ด ที่ไม่ได้ยังผลให้ช่วงวิกฤตของหนังดูบีบคั้นยิ่งขึ้นทั้งที่น่าจะทำได้

The Wolfman อาจยังไม่ถึงขั้นหนังสยองในแบบคลาสสิก ( เน้นบรรกาศมากกว่าเทคนิคตระการตา ) ที่น่าจับตามอง แต่กระนั้น...มันก็ยังน่าดู