แดร็กคิวลา อาจจะเป็นภูตผีปีศาจกระแสหลักจากฝั่งตะวันตกเพียงตัวเดียวที่อุบัติขึ้นอย่างมีจุดหมายชัดเจนนั่นคือการลงหลักปักแหล่งด้วยน้ำมือของนักเขียน และผู้บริหารโรงละครในสมัยวิคตอเรียนามว่า บราม สโตเกอร์ - บุคคลผู้ซึ่งไม่เพียงทำให้วิสามัญนามอย่าง แดร็กคิวลา หรือแวมไพร์กลายเป็นสามัญนามใน เวลาอันสั้น แต่ว่าในแง่สถาบันมันก็ยังรวมเลยไปถึงนัยะทั้งหลายของการตอกหมุดอก, การปฏิเสธศาสนา ( กลัวเครื่องหมายกางเขน ), หลีกเลี่ยงเวลากลางวัน, การแปลงกายเป็นรูปลักษณ์อื่น เช่น ค้างคาวหรือสุนัขดำตัวใหญ่ และก็แน่นอนการเสพเลือดสด ๆ จากร่างของเหยื่อผู้อ่อนแอไร้ทางสู้ เกือบทั้งหลายทั้งปวงที่ ปรากฏในนิยายดั้งเดิม ที่ตีพิมพ์นับแต่ปี ค.ศ.1897 ยังคงเป็นสิ่งซึ่งผู้ดำเนินรอยตามยึดถือเป็นจารีตจวบจนปัจจุบัน

ในแง่ของเรื่องแต่ง แง่มุมอันเฉียบคมและหลากหลายที่ บราม สโตเกอร์ ทิ้งไว้ในนิยาย ทำให้อาณาจักรแวมไพร์คือต้นเค้าชั้นดีของการต่อเติมเสริมแต่ง ผม คิดว่านี่คือสิ่งที่ Daybrekers ตั้งใจจะเป็นนั่นคือการขยายความถึงความเป็นไปได้ที่แวมไพร์ขาดอาหาร ( คือเลือด ) เนื่องเพราะมนุษยชาติถูกสูบเลือดไปเกือบ หมดโลกแล้ว เห็นชัดเจนว่าหนังไม่เล่าถึงว่าแวมไพร์ขยายพันธุ์จนครองโลกได้อย่างไร จุดนี้คือระหว่างบรรทัดที่เชื่อมโยงกับนิยายท่านเคาต์อย่างแท้จริง

อีธาน ฮอว์ค เป็น เอ็ดเวิร์ด ดัลตัน แวมไพร์ในทีมศึกษาวิทยาการเพื่อการรักษาการขาดอาหารของประชากรแวมไพร์ แต่ตนเองปฎิเสธที่จะดื่มเลือด ปัญหา คือการขาดอาหารถึงขีดสุดจะส่งผลร้ายแรงอย่างมาก ( ตรงจุดนี้ยังแทรกไอเดียบรรเจิดด้วยการเล่าถึงผลที่จะตามมาถ้ามีใครคิดจะดื่มเลือดของตัวเองอีกด้วย ) ทีมของ เอ็ดเวิร์ด ดัลตัน สังกัดในบริษัทจัดหาอาหารซึ่งพัฒนามาเป็นโรงเพาะพันธุ์มนุษย์แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับจำนวนประชากร

แม้ไม่เน้นความสวยงามในงานสร้างแต่หนังก็ได้ใส่รายละเอียดของฉากหลังไว้ค่อนข้างเข้าที ทำให้การนำเสนอชีวิตประจำวันของแวมไพร์ในเมืองใหญ่ ดำเนิน ไปด้วยความรู้สึกสมเหตุผล และแม้การกำกับจะไม่โดดเด่นเช่นเดียวกับโครงเรื่อง แต่ พี่น้องสเพียริก ผู้กำกับและเขียนบทก็เล่าเรื่องได้ตรงประเด็นอย่างมาก นั่นคือความเป็นไปได้ที่จิตใจของ "มนุษย์ผู้ติดเชื้อ" จะสามารถต่อต้านหรืออยู่นอกเหนือการครอบงำของอำนาจแวมไพร์ แม้ตัวละครบางตัวจะไม่เอื้อประโยชน์ และความบังเอิญเกิดขึ้นมากไปนิด ( เช่น การพบกันของพระ - นาง ซึ่งต่อมานำไปสู่ "ทางออก" ของปัญหาการขาดอาหาร ) แต่กราฟพุ่งติดเพดานในช่วงสรุป ที่จัดว่าคมคายและได้อารมณ์แหวะอย่างติดหมัด ช่วยให้ลืมข้อบกพร่องที่ว่าไปได้โข

เกือบจะเรียกได้ว่านี่คือหนังแวมไพร์พันธุ์แท้ที่คารวะ และเชื่อมโยงนิยายผีดูดเลือดเข้ากับโลกร่วมสมัยได้อย่างยอดเยี่ยม

ใจมาก