บ้านสไตล์วิคตอเรียนเก่าคร่ำคร่าและก็มืดทึบ ไม้กระดานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เปียโนเล่นเพลงขึ้นเอง โคมไฟสั่นสะท้านทั้งที่ไม่มีใครอยู่บนห้องด้านบน มีเสียง ประหลาดให้ได้ยิน แต่กลับไม่พบเห็นคนพูด เกือบทุกคนที่เจอสถานการณ์เช่นนี้คงเชื่อแน่ว่าบ้านของพวกเขามีผีสิง

Grace Stewart ( Nicole Kidman ) คุณแม่ลูกติดที่ได้อาศัยอยู่บนเกาะชาเนล ที่ตั้งอยู่ระหว่างประเทศอังกฤษกับฝรั่งเศส ในช่วงปี 1945 เมื่อสงครามโลก ครั้งที่ 2 กำลังจะสิ้นสุด สามีของเธอ Charles Stewart ( Christopher Eccleston ) ไม่เคยส่งข่าวคราวใด ๆ มาเลยเป็นเวลานานเกินหนึ่งปีนับแต่เขาเข้า ร่วมรบในสงคราม กระนั้น Grace Stewart ก็ยังหวังเสมอว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา และโน้มน้าวลูก ๆ ให้รอคอยคุณพ่อดุจเดียวกันด้วย

นอกจากนี้เด็กทั้งสอง Nicholas Stewart ( James Bentley ) กับ Anne Stewart ( Alakina Mann ) ยังเป็นโรคแพ้แสงแดดขั้นรุนแรงจนทำให้คุณ แม่ผู้เข้มงวด เคร่งศาสนา ( เธอชอบเล่านิทานฝังหัวลูก ๆ ด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับนรกและชีวิตในชาติหน้า ) ต้องปิดผ้าม่านที่หน้าต่างทุกบาน ส่วนประตูห้องก็จะ ต้องถูกล็อค เพื่อกันแสงสว่างไม่ให้เล็ดลอดเข้ามา เธอต้องการให้ความมืดได้รับการรักษาดุจเดียวกับน้ำจืดบนเรือเดินทะเล

ความเด็ดเดี่ยวดังกล่าวก็กลับทำให้ลูก ๆ ของเธอรู้สึกเหมือนนักโทษในคุกมืด ซ้ำร้ายบ้านหลังดังกล่าวยังไม่มีไฟฟ้าใช้เนื่องจากภาวะสงคราม เทียนไขคือแสง เพียงอย่างเดียวในบ้านที่ปราศจากกลางวันและกลางคืน ยังไม่มีโทรศัพท์ใช้ เนื่องจากเสียงดังของมันสร้างความรำคาญให้แก่ Grace Stewart

ความรับผิดชอบทั้งหลายเหล่านี้มากมายไปเกินกว่าที่ผู้หญิงคนเดียวจะรับไหว และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนรับใช้พากันหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสัปดาห์ก่อน Grace Stewart จึงได้ตัดสินใจที่จะจ้างกลุ่มคนแปลกหน้าที่มาเคาะประตูบ้านในคืนหนึ่งไว้ทำงานที่บ้าน ซึ่งทั้งหมดประกอบไปด้วย คุณนาย Bertha Mills ( Fionnula Flanagan ) ที่มารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็ก ลูกสาวใบ้ของเธอ Lydia ( Elaine Cassidy ) ทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน และก็ตาแก่ Edmund Tuttle ( Eric Sykes ) ทำงานเป็นคนสวน

แต่ต่อมา Grace Stewart กลับพบว่ากลุ่มคนที่ดูอบอุ่น สุภาพ และไว้ใจได้เหล่านี้ ไม่ได้มาสมัครงานหลังจากเห็นโฆษณาที่เธอลงประกาศไว้ดังคาด เพราะ ว่าโฆษณาชิ้นดังกล่าวถูกส่งไปไม่ถึงหนังสือพิมพ์ด้วยซ้ำไป พวกเขาอ้างว่าเคยทำงานทำบ้านหลังนี้เมื่อหลายปีก่อนจึงแวะมาดูว่าผู้อาศัยคนใหม่ว่าต้องการความ ช่วยเหลือหรือไม่ ช่างเป็นความบังเอิญที่ชวนให้น่าสงสัย และเกรซก็มั่นใจว่าคนกลุ่มนี้รู้อะไรบ้างมากกว่าที่พวกเขาจะยอมพูดออกมา

ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุประหลาดขึ้น เช่น ประตูเปิดทิ้งไว้ หรือมีเสียงหัวเราะลึกลับ เธอจึงโยนความผิดให้บรรดาคนงานก่อนแต่พวกเด็ก ๆ กลับเชื่อว่าบ้านหลังนี้มีผี เด็กผู้ชายและพ่อของเขาซึ่งเป็นนักเล่นเปียโนสิงอยู่ แรกทีเดียว Grace Stewart ก็เห็นสมมติฐานดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องไร้สาระจากจินตนาการในหัวเด็ก ๆ มากกว่า กระทั่งสถานการณ์ได้ทวีความหนักหน่วงรุนแรงอย่างต่อเนื่อง อารมณ์ของ Grace Stewart ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากความโกรธขึ้ง รำคาญใจ เป็นตื่น ตระหนกและหวาดผวา